F2-coureur doet emotioneel boekje open over dodelijke crash Spa

Zaterdag 31 augustus. De Formule 1 is net klaar met haar
kwalificatiesessie als de Formule 2 begint aan de hoofdrace. Nyck
de Vries vertrekt vanaf poleposition en rijdt na de start weg.
Niemand heeft op dat moment weet van het drama dat er aan zit te
komen. Want al meteen in de openingsfase gaat het verschrikkelijk
mis. De auto's gaan voor de tweede keer de heuvel bij Eau Rouge -
Raidillon op, als Giuliano Alesi de controle over zijn Trident
verliest. In een poging om de spinnende Alesi te ontwijken, gaat
zijn Trident-teamgenoot, Ralph Boschung, van het gas af. Anthoine
Hubert, op dat moment rijdend achter Boschung, kan door de blinde
bocht die Raidillon is niet zien waar Boschung is en raakt met zijn
voorwiel het achterwiel van de Trident. De Fransman verloor
vervolgens de controle en raakte hard de muur aan de rechterkant
van de baan. Hubert kwam vervolgens overdwars terug de baan op,
recht voor de neus van Juan Manuel Correa. De Amerikaan met
Ecuadoraanse achtergrond, kon geen kant op en raakte Hubert vol in
de zijkant van zijn Arden. Een crash van 82g(!), waarbij beide
coureurs zwaar gewond raakte. Hubert bezweek aan zijn verwondingen,
maar Correa overleefde wonder boven wonder de verschrikkelijke
crash. Rechterbeen volledig verwoest Wekenlang werd Correa in het
ziekenhuis van Luik in leven gehouden, waar hij meerdere keren door
het oog van de naald kroop. Maar de Amerikaan bleef strijden en
overleefde zijn verwondingen. Sterker nog, Correa kwam terug, en
hoe. Inmiddels vertoont hij zijn kunsten weer in de Formule 2 en
vijf jaar na dato stond Correa voor het eerst weer op het podium.
In gesprek met Sky Sports doet hij een emotioneel boekje open over
de afgelopen jaren. "Het begint inmiddels steeds meer en meer als
een 'gewoon' weekend te voelen," aldus Correa zittend aan de voet
van Eau Rouge. "Ik ben hier inmiddels al weer een aantal weekenden
geweest om te racen, zowel in F3 als vorig jaar in F2. Maar
natuurlijk zal Spa altijd een speciale betekenis voor mij hebben,
want het brengt alle herinneringen weer terug. Maar het is wel nog
altijd een baan waar ik van kan genieten." De beelden die Correa
vijf jaar geleden deelde vanuit het ziekenhuis zorgde voor een
schokgolf in de paddock. Het rechterbeen van de Amerikaan was
vrijwel volledig verwoest en moest helemaal opnieuw worden
opgebouwd: "Sinds dat ik er voor had gekozen om mijn rechterbeen
niet te laten amputeren, zeiden de doktoren tegen mij dat het een
proces van jaren zou worden. Dat proces zou zeer pijnlijk worden
met vele 'herstel'-operaties. Maar alles om mijn been weer werkende
te krijgen." De tekst gaat verder na de post.
https://www.instagram.com/p/B3-FSI3B13k/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==
Dit bericht op Instagram bekijken Een bericht gedeeld door Juan
Manuel Correa (@juanmanuel) Terug op de baan "Ik had iets nodig om
naar uit te kijken," aldus de Amerikaan. "En vanaf dat moment ging
ik me afvragen wat ik met mijn leven wilde. Ga ik studeren of wil
ik weer gaan racen? Dat laatste heeft altijd in mijn hoofd gezeten
en is iets waar ik altijd zoveel voor op heb gegeven. Zelfs na die
crash heb ik voor mezelf als doel gesteld dat ik terug wilde keren.
Dat klinkt misschien raar, maar zo ben ik. Dat gaf me motivatie. De
doktoren zeiden tegen me dat ik knettergek was dat ik weer wilde
gaan racen, maar ik heb mijn eigen proces in handen genomen en
gewoon geluisterd naar mijn lichaam." En dat lukte Correa. Vorig
jaar kwam hij terug in de Formule 2 bij het team van Van Amersfoort
Racing. Dit jaar rijdt de Amerikaan bij DAMS en tijdens de Grand
Prix van Spanje kwam daar de ultieme beloning voor het harde werk.
Tijdens de hoofdrace in de Formule 2 eindigde Correa als derde.
Zijn eerste podium sinds zijn terugkeer in de autosport. Het bleek
ook een symbolische prestatie, want het was op die dag precies vijf
jaar geleden dat hij en Hubert samen op het podium stonden in de
Formule 2. De steun die Correa binnen de paddock krijgt is groot.
Het verhaal dat de Amerikaan met zich mee draagt is natuurlijk
bewonderingswaardig. "Ik denk dat de crash de hele gemeenschap
raakte en ik voelde daardoor echt de support van iedereen binnen de
paddock, maar ook van de fans. Maar ook zeker de mensen die dicht
bij me staan. Dat was erg belangrijk voor me en zorgde er echt voor
dat ik terug wilde keren."