Als volwassen mannen huilen - Dat had chiquer gekund, Red Bull!

Het zijn de woorden van Daniel Ricciardo die uitlegt waarom hij na
de GP van Singapore net wat langer bleef zitten dan anders. Het
zijn de woorden van iemand die niet woordelijk mag bevestigen dat
hij zojuist zijn laatste race heeft gereden. Het zijn de woorden
van iemand die door zijn werkgever geen eervol afscheid gegund
wordt. Als je dan toch gedurende het seizoen afscheid neemt van een
coureur met zijn staat van dienst, want ongeacht de laatste
seizoenen spreekt zijn cv voor zich, communiceer daar dan
transparant over. Laat die achtvoudig GP-winnaar die spotlight
pakken en zijn dankwoord uitspreken als hij daar behoefte aan
heeft.  Láát hem gewoon reageren, of moeten we het straks doen met
5 regels tekst in een lousy persbericht waarvan we al wisten dat
dat ging komen? Shame on you, Red Bull! Ik kan me niet aan de
indruk onttrekken dat dit chiquer opgelost had kunnen worden.
Credits voor Ricciardo dat hij op die manier loyaal en diskreet
bleef naar zijn werkgever toe. Het tekent de professional die
Ricciardo is, ook al wordt dat vaak vergeten, juist door die enorme
lach. Want niet alleen gaf Ricciardo Red Bull jarenlang een
gezicht, hij gaf Red Bull ook die lach, de gulste die je je kunt
voorstellen. Het was diezelfde lach die als een waterig zonnetje
door te tranen van de zondag heen bleef breken. Tranen die we niet
kennen van Ricciardo en daardoor juist zo sprekend waren. Tranen
die als reactie enkel nieuwe tranen opwekten. In ieder geval wel
bij ondergetekende.  Het maakte de interviews van de zondag
prachtig om te zien, maar ook zo wrang. Was zijn comeback het
gedroomde sprookje? Nee, zeker niet en hij zal zelf de eerste zijn
om dat toe te geven, maar had dit verhaal niet evengoed een happy
end verdiend? Op zijn minst een eervol end? Moet je je eens
voorstellen dat hij in Austin tegen alle verwachtingen in opnieuw
in de auto zit. Waar zijn we dan getuige van geweest? In alle
gevallen was het een ongemakkelijke vertoning met Ricciardo als
zowel leidend als lijdend voorwerp. Ik was zo iemand die hoopte dat
Ricciardo nog een keer kon slagen bij Red Bull, gewoon omdat die
tijden naast Max Verstappen zo leuk waren. Was het tegen beter
weten in verlangen naar vervlogen tijden? Misschien wel, zowel voor
hem als voor mij. Dus nu dan toch en twee jaar geleden zeiden we
het al eens. Maar nu, deze tweede keer, zal het waarschijnlijk
voorgoed zijn. Het ga je goed, Daniel, ik zal je missen.