Hoe een kleurrijke F1-kampioen zijn laatste zege in Austin pakte

De Formule 1 trekt na een herfststop van ruim drie weken naar het
Circuit of the Americas in Austin. Daar boekte zes jaar geleden een
favoriet van de F1-fans zijn 21e en laatste Grand Prix-overwinning
uit zijn carrière. Want lang voordat Andrea Kimi Antonelli een naam
was waar veel over werd gesproken, was er namelijk een andere Kimi
die de top van de autosport veroverde. Na een indrukwekkend debuut
in 2001 bij Sauber ging Kimi Raikkonen naar McLaren en Ferrari,
waar hij in 2007 de wereldtitel veroverde. En na een korte
sabbatical in het WRC keerde hij terug naar de koningsklasse van de
autosport, nu bij Lotus. Na twee jaar kwam Raikkonen in 2014
opnieuw bij Ferrari terecht, maar hij was niet in staat om zijn
oude glorie te hervinden. Voordat de Fin zijn laatste jaren bij
Alfa Romeo spendeerde, kon de vaak afstandelijke coureur, die
bekend stond om zijn komische radioboodschappen, nog één keer het
zoet van een overwinning proeven tijdens de Grand Prix van de
Verenigde Staten van 2018. Eerste bocht Raikkonen finishte in zijn
laatste twee jaar bij Ferrari regelmatig op het podium. Hij wist in
2018 samen met de Scuderia een winnende strategie te hanteren om de
dreiging van Lewis Hamilton en Mercedes af te wenden. De Fin had
zijn Ferrari op P3 neergezet in de kwalificatie, maar door een
gridstraf voor teamgenoot Sebastian Vettel startte Raikkonen op de
eerste startrij naast Hamilton. De Fin, die startte op de inmiddels
afgedankte paarse ultrazachte banden, kwam beter weg en schoof aan
de binnenkant van de Britse coureur naar de leiding. Terwijl er
achterin chaos ontstond tijdens een rommelige eerste ronde,
inclusief een spin van zijn teamgenoot, had Raikkonen de leiding
dus in handen. Opmerkelijk genoeg maakte hij voor het eerst sinds
de GP van Abu Dhabi van 2016 een positie goed in de openingsronde.
Tot ronde 9 had hij een relatief comfortabele voorsprong van
anderhalve seconde op Hamilton, maar een uitvalbeurt van Daniel
Ricciardo zorgde voor de eerste wending van de middag. Er werd een
virtual safety car-situatie (VSC) uitgeroepen en twee ronden later,
terwijl de VSC nog steeds actief was, kreeg Hamilton de opdracht om
het 'tegenovergestelde van Raikkonen te doen'. Daardoor moest de
Brit juist niet doen wat de Ferrari-coureur deed toen het tweetal
de pits naderde. Raikkonen probeerde Hamilton voor de gek te
houden, maar het mocht niet baten. Hamilton ging naar binnen, pakte
een set zachte banden en ging achter de Fin aan nadat hij een
goedkope pitstop had gemaakt. De juiste strategie Bezorgd door de
situatie kreeg Raikkonen al snel te horen dat de Mercedes-coureur
'hoogstwaarschijnlijk' bezig was met een tweestopper. In rondje 21
zat Hamilton alweer aan de achterkant van Raikkonen. Er ontstond
een fraai duel van een halve ronde tussen de twee, maar het gevecht
werd onderbroken omdat de Fin voor de enige keer die middag naar de
pits moest. Aan het einde van ronde 37, toen Hamiltons voorsprong
was geslonken tot zo'n zeven seconden, kwam de toenmalig viervoudig
wereldkampioen naar binnen, waardoor Raikkonen de race weer leidde.
De tweestopper vanuit Mercedes bleek niet de juiste strategie te
zijn, want de Brit slaagde er niet in om voorbij de Red Bull van
Max Verstappen te komen. Verstappen ging vanaf P18 van start en
wist uiteindelijk tweede te worden. Het tweetal kwam dicht bij de
Ferrari, maar kon niet strijden om de overwinning. Raikkonen kwam
uiteindelijk 1,2 seconden voor de Nederlander over de streep en
wist 113 races na zijn laatste overwinning weer eens te winnen.
Daarmee brak hij het record van langste tijdspanne tussen twee
overwinningen. Vlak na het passeren van de streep riep hij via de
radio: "Eindelijk verdomme", terwijl hij zijn team bedankte in zijn
eigen, kenmerkende stijl.