Hoe McLaren het Red Bull-concept wél optimaliseerde

Als je het seizoen van het pas tot wereldkampioen gekroonde McLaren
bekijkt, kom je tot de conclusie dat zij met de MCL38 de meeste
vooruitgang hebben geboekt in 2024. De ontwikkeling kende bovendien
een stijgende lijn zonder momenten van onzekerheid. Dat begon bij
de Grand Prix van Miami, want McLaren verscheen niet met een
competitieve auto aan de start in Bahrein. Het verschil met winnaar
Max Verstappen bedroeg ongeveer vijftig seconden. Het is in ieder
geval juist om de RB20 als vergelijkingsmateriaal te gebruiken,
vooral omdat het relatieve verschil aan prestaties toe te schrijven
was aan de succesvolle benutting van de potentiële performance van
McLaren. De stagnatie van Red Bull was namelijk niet de enige
factor. De verbeterde prestaties van McLaren én de verslechterde
prestaties van Red Bull hadden namelijk invloed op het gat tussen
de beide bolides. Maar bij het analyseren van de data bleek hoe
groot het verschil tussen de prestaties van McLaren en Red Bull
was, ondanks het feit dat het gat werd vergroot door de problemen
van de RB20. Als we ons richten op de prestaties van de MCL38, is
het vooral de moeite waard om in detail te treden over hoe het
mogelijk was om de auto zoveel vooruitgang te laten boeken. Je zou
kunnen zeggen dat de MCL38 een positieve evolutie heeft
doorgemaakt, omdat de belangrijkste principes van het ontwerp nooit
werden losgelaten.  Dat houdt in dat de MCL38, gebaseerd op de
MCL60 van 2023, het inspirerende concept van de succesvolle Red
Bull RB18 en RB19 zeer resoluut volgde. Een keerpunt, in de vorm
van een diepgaand inzicht in dat project, werd tijdens de GP van
Oostenrijk in 2023, waar de ommekeer van McLaren begon, meermaals
vastgelegd door teambaas Andrea Stella. Verstoring Over de RB20 kan
geconcludeerd worden dat het concept van de RB18 en RB19 niet
alleen tot het uiterste werd doorgevoerd, maar ook grondig werd
verstoord. De balans van de RB19 was niet alleen op orde door de
aerodynamica, maar ook door hoe de ophanging reageerde op variaties
in de rijhoogte, die sterk werden verminderd. Zelfs de lay-out van
de interne onderdelen (denk daarbij vooral aan de verpakking van
het koelsysteem) speelde een fundamentele rol, want de RB20 kon
geen aerodynamische evolutie doormaken zonder verstoring van de
balans. Het beste voorbeeld van deze stelling was het gebruik van
een specifiek bodywork voor circuits met veel downforce en lage
gemiddelde snelheden. Met de radiatoren van de power unit moest het
een oplossing zijn voor de problemen met de warmte-uitwisseling. Ze
waren niet bedoeld voor meer performance, maar voor meer
betrouwbaarheid. McLaren deed daarentegen niets anders dan een
bolide met veel speelruimte ontwikkelen, waar in de loop van het
jaar weinig drastische veranderingen aan werden doorgevoerd. Een
van de sterkste punten van de MCL38 was dat de auto zijn
welomlijnde karakter behield tot het einde van het seizoen. In
wezen hebben de ontwerpers, onder leiding van Rob Marshall, niet
geprobeerd om het DNA te veranderen, ook al had de auto beperkingen
in de bochten op lage snelheid. De sterke punten werden echter
geleidelijk aan verbeterd, waardoor de MCL38 voorspelbaar werd en
beslist goed presteerde op circuits waar McLaren sowieso al de
favoriet was. De tekst gaat verder onder de afbeelding.
Flexibiliteit Het is echter goed om te verduidelijken dat het geen
keuze was om de voorkeur aan een paar circuits te geven. De
basiskenmerken van de auto zijn nauwkeurig ontworpen en bestudeerd
om op 80 tot 85% van de circuits sterk voor de dag te komen. De
aerodynamische flexibiliteit van de voor- en achtervleugel is in
dit geval een sleutelelement.  In het geval van de voorvleugel
maakte de verfijning van de buigingen het mogelijk om de
verschillende setups op ieder circuit te compenseren. De
achtervleugel, mét de later verboden mini-DRS, leidde tot grotere
voordelen voor een toch al competitieve auto in de snelle bochten,
al was het wel noodzaak om het optimale bereik qua performance te
vergroten. Het ophangingsconcept, dat gekenmerkt werd door een pull
rod aan de voorkant en een push rod aan de achterkant,
overeenkomend met de RB19 en de RB20, profiteerde fundamenteel van
de aerodynamica, waarbij altijd de perfecte balans werd gevonden
tussen de aerodynamische en dynamische setup van de auto. Een sterk
project De MCL38 begon tegen het einde van het 2023-seizoen met een
niet-winnend maar verbeterd concept, zonder duidelijke, grote
veranderingen. Maar het inzicht in de werking van de vloer was er
niet meteen, dat volgde pas vanaf Miami. Evolutie van de vloer Niet
te extreem, gebaseerd op het beheer van de centrale druk om bijna
altijd de beste aerodynamische balans te verkrijgen. Voorvleugel De
engineers hebben, mede dankzij Marshall's ervaring bij Red Bull,
veel tijd geïnvesteerd in het onderzoeken van nauwkeurige
flexibiliteit voor de vleugelprofielen. De voorvleugel is in dit
opzicht een meesterwerk, de nieuwste evolutie in Austin.
Micro-aerodynamica Interactie tussen het oppervlak en de stromen
die uit de voorvleugel komen en worden doorgestuurd door de
ophangingen.