Hoe Mercedes ondanks wisselende resultaten tóch verbeterde

Het Formule 1-seizoen 2024 was, misschien in mindere mate dan de
technici van Mercedes hadden gehoopt, een keerpunt qua performance
voor de Zilverpijlen. Na twee in wezen donkere jaren, waarin
tevergeefs werd geprobeerd om het zero pod-concept competitief te
maken, werd met de W15 een conventionelere auto gebouwd, die meer
in lijn was met de overheersende technische trend in de F1.  Een
voor de hand liggend feit dat opviel, was de keuze voor een
bijzonder lage rijhoogte. Het was die afstelling, waarmee de W15 in
de loop van het seizoen het beste presteerde. De grote sporen van
vonken die werden geproduceerd, lieten vaak zien hoe de vloer van
de W15 op een zeer regelmatige basis over het asfalt schraapte. Met
een achterkant die tegen de grond werd gedrukt, en een zeer lage
afstelling op de hoogste snelheid en als er snel van richting moest
worden veranderd. Een voordeel van deze auto was zeker de push rod
-achterwielophanging, in combinatie met de compactere
versnellingsbak in vergelijking met de auto van vorig jaar. De W15
leek veel minder nerveus, juist vanwege de gekozen setup, in
vergelijking met wat hij liet zien tijdens andere afstellingen. De
achteras leek bij hogere rijhoogtes nog steeds last te hebben van
een zeker gebrek aan downforce. De aerodynamische configuraties
waren daardoor gemiddeld meer belast dan die van de concurrentie. 
Het was een onmiskenbare beperking van deze auto die, in
tegenstelling tot de afgelopen twee seizoenen, liet zien dat het
mogelijk was om veel gemakkelijker performance uit deze auto te
halen. In Canada verraste de W15 deels met de competitiviteit en op
Silverstone veranderde het dynamische gedrag. De auto was wendbaar
op kerbstones en was precies bij het ingaan van de bochten. Dat
kwam door een 'stille', maar niet onzichtbare aanpassing aan de
voorwielophanging. Belangrijkste upgrade Sinds de Grand Prix van
Oostenrijk verscheen er een opvallende uitstulping aan de bovenkant
van het chassispaneel, in overeenstemming met de behuizing van de
interne kinematica van de voorwielophanging. Het bleek te gaan om
een nieuwe versie van de inwendige stangen, waarmee de rijhoogte
nauwkeurig kon worden geregeld. Maar vooral de schommelingen van de
auto in de lengterichting konden worden gedempt. In essentie
bestond het nieuwe kinematische mechanisme uit een nieuwe heave
damper . Zelfs op het niveau van een visuele dynamische analyse
bleek de W15 toen de auto met de laagste setup te zijn, zonder de
schokken te ondervinden die worden veroorzaakt door de minimale
rijhoogten. Het werd steeds duidelijker dat de sleutel tot het
effectief maken van de aerodynamica van deze ground effect-auto's
in een intelligent concept van de ophangingen ligt, dat
allesbehalve conventioneel was wat betreft de interne kinematica
van de W15. In de praktijk hebben de engineers van Mercedes gekozen
voor een heave damper met duidelijk ruimere afmetingen dan de
vorige, om zo een snelle respons te verkrijgen via de veren in de
demper, die een grotere diameter hadden dan de vorige. Rijhoogte Op
deze manier was het mogelijk om voor een 'zachtere' afstelling te
kiezen, zonder tegen het probleem van het schokken aan te lopen. De
grotere schijven zorgden ervoor dat de inertie, die gepaard gaat
met de schommelingen van de auto in de lengterichting, beter werd
afgevoerd. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit een klassieke
oplossing was, die in het verleden al werd gebruikt door Mercedes.
Het team uit Brackley heeft altijd gespeeld met de heave damper aan
de voorkant om een betere beheersing van de rijhoogte aan de
voorkant te krijgen. De verbeterde prestaties van de W15 waren
voornamelijk te danken aan het herziene systeem bij de
voorwielophanging, meer dan aan de controversiële voorvleugel die
door Red Bull onder vuur werd genomen. Maar dit was niet op elk
circuit de perfecte oplossing. De duidelijke aerodynamische
inefficiëntie aan de basis van het project, met een vloer die zeker
minder kritisch was dan die van de W14, maar niet in staat om met
hogere rijhoogtes veel downforce te genereren, heeft er in feite
voor gezorgd dat het prestatieniveau van de auto minder constant
was, met fluctuerende pieken in de prestaties.