Coronel behaalt weergaloos resultaat in Dakar Rally: "Brok in mijn keel"

De elfde etappe van de Dakar Rally bracht de deelnemers opnieuw
naar het Empty Quarter. Hoge duinen wachtten ook op Tim en Tom
Coronel, die na een weergaloze dag knap op de dertiende plaats
eindigden. Het zorgt voor emoties bij Tom, mede door het geweldige
landschap waar hij doorheen mocht rijden. "Dit was de beste
Dakar-etappe die ik in mijn hele leven gezien heb", vertelt Tom
tegenover RacingNews365 . "Niet normaal, dat einde. Het laatste
gedeelte was echt insane. Ik begrijp wel dat er mensen uit zijn
gehaald, want als je daar vast komt te zitten, sta je er over een
jaar nog. Ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken en heb een brok
in mijn keel. What the f*** was dit joh, ook met de zon die achter
de duinen zat. Ook gewoon een goede dag gehad zonder problemen. Dat
is ook hartstikke oké, dat het autootje blijft hollen, je niet
hoeft te stoppen en weinig tijd verliest." Het resultaat mag er dus
zijn. "Kijk maar hoeveel we achter de winnaar zijn gefinisht over
280 kilometer. Dat is echt serieus gaaf. Heel blij mee, dat we het
een keer konden rechtzetten in de gaafste etappe die ik in 14 jaar
Dakar Rally gezien heb. Daar gaat het natuurlijk om. We hebben een
paar kleine probleempjes gehad en nu helemaal niets. Heerlijk, ik
voel me een bevoorrecht mens dat ik het mocht meemaken." De
navigatie van Tom speelde ook een cruciale rol. "Helemaal aan het
einde waren er weinig sporen. Ik zei tegen Tim: 'we zitten 100%
goed'. Nu begrijp ik wel waarom, want volgens mij zat er maar een
man of dertien voor ons die het laatste parcours hebben gedaan.
Helemaal de bom dit. Tim heeft goed gereden en een mooie tractie
gezocht. Alles klopte." Tim reageert op zijn beurt ook zeer
verheugd. "Verdiend, wat mij betreft. Het begon heel hobbelig, wel
met mooie duinen. Ze stuurden ons over stukken die ik wel herkende,
alleen tien keer zo moeilijk. In eerste instantie was het parcours
helemaal stuk gereden, omdat we achterin moesten starten. Maar we
knalden lekker naar voren. Toen waren er geen sporen meer, dus we
moesten ons eigen ding doen. Ik durf te zeggen dat we eindelijk
deden wat we verdienden, wat mij betreft. De laatste vijftien
kilometer was insane, met een tunnel aan duinen waar we doorheen
gingen. Ik was een beetje onder de indruk en moest op blijven
letten, maar Tom was alleen maar aan het gillen in de auto. Wauw,
leuk om dit weer te mogen voelen."