Williams verbaast F1-wereld met oerlelijke 'Walrusneus' - terugblik

Het is exact 22 jaar geleden dat Williams de FW26 presenteerde. De
auto stond niet bekend om zijn resultaten, maar juist om zijn
uiterlijk. De neus week namelijk af van die van de concurrentie.
Maar wat een hoogstaande technische innovatie moest worden, bleek
uit te monden in een complete mislukking.  Het radicale concept van
aerodynamicus Antonia Terzi zag er op papier veelbelovend uit. Door
de neus drastisch in te korten en twee opvallende 'slagtanden' toe
te voegen, hoopte Williams de concurrentie te verrassen. Verrassen
deed het ontwerp ook, maar niet op een positieve manier. De
'Walrusneus', zoals het ontwerp bekend zou komen te staan, werd
gezien als een oogzeer. Patrick Head, destijds de technisch
directeur van Williams, verdedigde de Walrusneus bij de
presentatie: "Het is geen stylingoefening. We hebben een deel van
de neus weggenomen om meer vrijheid voor de luchtstroom te
creëren." Het team hield stevig vast aan het geloof in de
innovatieve benadering. Het verkorten van de neus zou de
luchtstroom effectiever moeten maken, terwijl de bijzondere
twin-keel ophanging extra voordelen zou bieden. Voor
buitenstaanders zag het er bizar uit, maar Williams was overtuigd
van zijn technische voorsprong. Juan Pablo Montoya toonde zich
aanvankelijk positief tijdens de eerste tests. "Ik denk dat de auto
een uitstekend potentieel heeft", verklaarde hij enthousiast.
"Alles voelt precies goed." Het optimisme zou echter van korte duur
blijken. Theorie vs. praktijk Al snel werd duidelijk dat de
Walrusneus grote nadelen had. Head gaf later toe dat de
'slagtanden' vooral voor problemen zorgden. De neus kwam met grote
moeite door de verplichte crashtests heen. Het resultaat was een
zwaardere neus, waardoor de balans en stabiliteit van de auto sterk
verminderd werden.  Head stipte later de tekortkomingen van het
ontwerp aan: "Het gaf een minimaal voordeel aan de prestaties van
de voorvleugel en die twee pilaren waren te vergelijken met het
proberen om een vliegtuig achteruit te laten vliegen. Iedere vorm
van zijwind had een enorm negatief effect op het besturen van de
auto." Williams, dat in de jaren ervoor regelmatig meestreed om
overwinningen, kende een teleurstellend begin van het seizoen door
dit radicale ontwerp. De auto oogde af en toe bloedsnel, maar kon
niet opboksen tegen de dominante Ferrari, en legde het ook af tegen
Renault en BAR. Twee podiumfinishes voor Juan Pablo Montoya waren
schamele hoogtepunten in een verder moeilijk seizoen. De Walrusneus
was dan ook geen lang leven beschoren. Na twaalf Grands Prix ging
het ontwerp de prullenbak in. Williams verscheen tijdens de GP van
Hongarije met een conventionele neus aan de start. De resultaten
werden niet heel veel beter, al wist Ralf Schumacher in Japan
tweede te worden, en wist Montoya in de Braziliaanse regen zijn
eerste en enige overwinning van het seizoen te behalen.  Het
Walrusneus-experiment blijft een van de meest herinnerde
designmissers in de Formule 1. Head blikte jaren later terug: "Het
was best wel een ramp, maar wel geboren uit oprechte innovatie."
Het toont aan dat in de Formule 1 zelfs de meest creatieve ideeën
kunnen falen wanneer theorie en praktijk botsen. De FW26 staat
symbool voor een tijd waarin teams nog durfden te experimenteren
met radicale concepten, ook al was het risico op mislukking groot.