Aston Martin en Newey maken tongen los met zeer bijzondere F1-bolide

Iedereen keek reikhalzend uit naar de AMR26 in Barcelona, die in de
namiddag de baan op ging met Lance Stroll achter het stuur. En het
wachten werd beloond. Zoals RacingNews365 eerder meldde, liep de
auto vertraging op door specifieke afwijkingen tussen simulator- en
windtunneldata die topontwerper Adrian Newey in de zomer had
vastgesteld. Daardoor kon de betrouwbaarheid van de verwerkte
gegevens niet volledig worden gegarandeerd.  In werkelijkheid was
een groot deel van de vertraging in de planning — geheel in lijn
met wat in zekere zin het handelsmerk van Newey is — te wijten aan
de definitieve goedkeuring van het aerodynamische concept. En dat
verschilt, zoals blijkt uit de eerste beelden die Aston Martin
vanmiddag zelf heeft vrijgegeven, radicaal van dat van alle
concurrerende bolides. De AMR26 volgt in feite geen enkel gangbaar
cliché van andere Formule 1-auto's, te beginnen bij de brede
neuskegel met een onderprofiel dat doet denken aan een zeemeeuw,
verbonden met de voorvleugel via korte pilaren. De sidepods laten
zien dat de trend van 'brievenbus'-achtige luchtinlaten wellicht
tot het verleden behoort. De inlaten van de AMR26 zijn namelijk in
wezen naar boven gerichte periscopen: met een soort trechtervormige
ingang, met een tray ter hoogte van de onderrand van de inlaat.
Talloze originele en verborgen oplossingen De sidepods zijn niet
alleen sterk aflopend qua profiel, maar ook extreem kort en smal,
wat resulteert in een zeer uitgesproken vorm van een colaflesje.
Dit verklaart de keuze voor grote, ver naar voren geplaatste
ventilatieopeningen op de motorkap, die zich opvallend ver van de
achterzijde bevinden. De luchtinlaat van de power unit heeft de
vorm van een driehoek en doet denken aan die van Ferrari van vorig
jaar, maar vertoont ook gelijkenissen met het huidige ontwerp door
de twee winglets aan weerszijden ervan. De motorkap wordt
gedomineerd door een grote shark fin , die zich bijna uitstrekt tot
aan de achterste carrosserie. Die achterzijde is zeer smal en vormt
in het onderste gedeelte feitelijk een tweede 'huid' rond de
mechanica van de versnellingsbak. Opvallend is de
push-rod-achterwielophanging, net als bij de voorwielophanging,
evenals het gebruik van multi-link-oplossingen. Zeer interessant is
de positie van de bovenste draagarm: deze laat zien dat de
achterste arm, die vrijwel horizontaal ligt, aanzienlijk hoger is
geplaatst dan het ophangpunt van de voorste arm, wat zorgt voor een
sterk anti-squat-effect. Wat vooral opvalt bij het bekijken van de
eerste beelden, is dat deze auto al bij een eerste blik talloze
originele en verborgen oplossingen toont. Zoals gezegd
rechtvaardigt dit volledig de langere ontwikkeltijd die nodig was
voor zijn realisatie. Kortom, Newey heeft zijn reputatie op het
gebied van originaliteit opnieuw waargemaakt. Voor uitspraken over
de daadwerkelijke prestaties zal echter minstens tot de tests in
Bahrein moeten worden gewacht.