Van 'zeemeeuwenbekken' tot diffuser-gaten: de opvallendste innovaties van Red Bull en co

De eerste testweek, die vrijdag werd afgerond, gaf ons de kans om
de auto’s op de baan te zien in hun eerste configuraties.
Vergeleken met de officiële FIA-renders viel meteen op dat er veel
variatie zat in de ontwerpkeuzes van de verschillende teams. Op
hoofdlijnen kozen de teams bijvoorbeeld voor bepaalde concepten bij
de ophanging, zoals een push-rod-systeem aan zowel de voor- als
achterzijde, wat een vrij gangbare keuze is. Op het niveau van
specifieke ontwerpdetails vielen sommige keuzes meer op dan andere.
Zo is er het brede gat in de zijwand van de diffuser van de
Mercedes W17, dat op het eerste gezicht, dankzij beelden van de
shakedown in Silverstone, meteen de wenkbrauwen deed fronsen bij de
usual suspects op internet en sociale media. Sommigen dachten dat
dit mogelijk in strijd was met de regels, of dat het in ieder geval
een grijs gebied van het reglement uitbuitte. Inmiddels is
duidelijk dat dit niet het geval is. De bevestiging kwam zelfs van
een concurrent. Red Bull gebruikte op de RB22 immers een
vergelijkbare oplossing, om dezelfde effecten en doelen als
Mercedes na te streven. Ook bij Red Bull valt op hoe smal het
voorste deel van de auto is en hoe langgerekt de sidepods zijn.
Daarbij is het opvallend hoe de zogenaamde side intrusion cones
(veiligheidskegels aan de zijkant) bovenop de zijkant van de
sidepod zijn geplaatst, waarbij het uiteinde van de cone voorbij
het externe profiel van de sidepod steekt. Dit benadrukt nog meer
hoe beperkt de doorsnede van dit gebied van de auto is, iets wat
van groot belang is voor zowel aerodynamica als veiligheid. Interne
aerodynamica, schaalverkleining en packaging Wat de Ferrari SF-26
betreft, valt vooral de voorzijde op, waar een sterk hellend
driehoekig element is toegepast. Het bevestigingspunt van de
achterste draagarm ligt laag en ver naar achteren, wat doet denken
aan een oplossing die McLaren vorig jaar gebruikte.  Visueel oogt
de SF-26 niet radicaal anders, maar de complexiteit van de interne
aerodynamica is duidelijk zichtbaar. Zo zien we onder andere de
terugkeer van de bypass-duct naast de cockpit en een kleinere
sectie van de luchtinlaat van de krachtbron. Mercedes lijkt al een
zeer volwassen auto te hebben, met vormen die bijna een logische,
schaalverkleinde evolutie zijn van de W16. Toch zijn er nog steeds
interessante details te ontdekken, zoals de volledige configuratie
van het achterste deel van de auto. McLaren oogt op het eerste
gezicht juist als een auto met duidelijke verschillen ten opzichte
van het vorige model, vooral zichtbaar in de ophangingsschema’s. De
echte innovaties, op het gebied van packaging en mechanica, zijn
echter deels verborgen en vragen nog nadere analyse. De AMR26 van
Adrian newey En tot slot Aston Martin. Op het eerste gezicht heeft
de AMR26 de kenmerkende eigenschappen van elke door Adrian Newey
ontworpen auto: het is geen eenvoudig project. Vooral de mechanica,
zoals de plaatsing van de bovenste driehoek van de achterophanging,
is volledig afgestemd op de aerodynamica.  Opvallende oplossingen,
zoals de brede neus met een onderprofiel dat doet denken aan een
zeemeeuwenbek ( sea gull beak ), behoren slechts tot de meest
zichtbare kenmerken van een ontwerp dat een complexe ontwikkeling
heeft doorgemaakt rond de Honda-krachtbron en de installatie ervan.
Op de middellange termijn kan dit wellicht een voordeel opleveren,
maar het team werd in Silverstone gedwongen tot een radicale
herziening van het ontwerp gedurende de zomer.