Minardi laat F1 kennismaken met Fernando Alonso - Special

Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar Spanje was tot de
eeuwwisseling allesbehalve een succesvol land wat betreft de
Formule 1. In de eerste vijftig jaar Formule 1-historie stonden er
'slechts' tien Spanjaarden aan de start van een Grand Prix. Samen
waren ze goed voor één podiumplaats, al stamde deze alweer uit
1956. Daar zou snel verandering in komen. Op 26 augustus 2000
klopte er voor het eerst een nieuwe, jonge Spanjaard op de deur:
Fernando Alonso. De op dat moment 19-jarige coureur wist voor het
eerst een race te winnen in de Formule 3000, destijds de hoogste
trede op de juniorenladder richting de Formule 1. Hij zou dat
seizoen eindigen op de vierde plaats. Het was genoeg om niemand
minder dan Flavio Briatore te overtuigen van zijn kunnen. De
Italiaanse teambaas had eerder met Michael Schumacher al laten zien
over een goed oog te beschikken wat betreft het spotten van talent.
Briatore keerde in 2000 na een kortstondige absentie terug bij de
renstal, die op dat moment al was overgenomen door Renault. Er was
echter geen plek voor Alonso bij het team, aangezien het al
Giancarlo Fisichella en Jenson Button had gecontracteerd. Hulp van
Briatore Maar Briatore zou Briatore niet zijn als hij geen manier
had gevonden om Alonso zijn eerste Formule 1-meters te bezorgen. De
Italiaan had als voormalig mede-eigenaar van Minardi nog altijd
goede banden met de renstal. Minardi was begin jaren '90 nog een
degelijke middenvelder, maar was aan het begin van de jaren '00
afgezakt tot een plek stijf in de achterhoede. Minardi reed in 2000
met het rijdersduo Marc Gené en Gaston Mazzacane. Gené was een
degelijke coureur, maar bracht geen geld in het laatje, terwijl
Mazzacane vooral weinig indruk maakte. Het duurde dan ook niet lang
voor Briatore om de gloednieuwe eigenaar Paul Stoddart te
overtuigen gebruik te maken van de diensten van de piepjonge
Alonso. En zo geschiedde. Op 5 februari 2001 kwam het nieuws naar
buiten dat Fernando Alonso dat jaar zijn Formule 1-debuut zou
maken. De Spanjaard werd, na Mike Thackwell (Canada 1980) en
Ricardo Rodriguez (Italië 1961), de op twee-na-jongste coureur in
de koningsklasse van de motorsport aller tijden. Maar de
belangrijkste vraag was: is hij snel en ervaren genoeg? Het
antwoord op die vraag was volmondig ja, al was dit niet direct
terug te zien in de resultaten. Debuutseizoen Wanneer je nu het
eindklassement van het seizoen 2001 erbij pakt, spreekt dat niet in
het voordeel van rookie Alonso. Hij eindigde op de 23e plaats in de
WK-stand, terwijl teamgenoot Tarso Marques op P22 terechtkwam.
Alonso was nooit dichtbij de punten in zijn veel te zwakke Minardi.
Het beste resultaat van de Spanjaard was een tiende plaats (de
eerste zes kregen toen nog punten); Marques wist twee keer negende
te worden. Toch was Alonso duidelijk de betere coureur van de twee.
Waar de Braziliaan bijna steevast op de laatste startrij
kwalificeerde, kreeg Alonso het regelmatig voor elkaar om coureurs
in snellere auto's te verslaan. Onderling was de verhouding ook
duidelijk: Alonso was in de kwalificaties elf keer sneller dan
Marques, andersom was dat slechts twee keer het geval. Toen het
noodlijdende Minardi in Alex Yoong een paydriver wist te vinden,
was het daarom Marques die het veld moest ruimen. Dankzij zijn
nieuwe teamgenoot werd nóg duidelijker uit welk racehout Alonso
gesneden was. De Spanjaard was gemiddeld zo'n anderhalve seconde
sneller in de kwalificatie en eindigde tijdens de GP van Japan op
'maar' één ronde van de winnaar, terwijl de Maleisiër drie keer op
een ronde werd gezet. Alonso zou Minardi na 2001 verlaten en de rol
van testcoureur bij Renault op zich nemen in 2002. Briatore zette
vervolgens Button aan de kant voor 2003. De teambaas werd door
menig expert voor gek verklaard, maar vertelde dat ze vanzelf
zouden zien dat hij gelijk had. En dat bleek ook zo te zijn. Alonso
groeide uit tot een legende van de sport: een tweevoudig
wereldkampioen die, 25 jaar na zijn debuut, op 44-jarige leeftijd
nog altijd actief is op het hoogste niveau.