Haas-teambaas deelt opzienbarende details over horrorcrash Grosjean

De crash van Romain Grosjean staat nog altijd in het geheugen van
menig Formule 1-fan gegrift. De Fransman vloog na contact met
Daniil Kvyat door een van de vangrails aan de rand van het circuit.
De auto splitste door de impact in tweeën, waardoor de benzinetank
scheurde, met een enorme vuurzee tot gevolg. Wonder boven wonder
klom de Fransman uit de auto, met alleen een aantal brandwonden op
zijn handen en enkels. Haas-teambaas Ayao Komatsu was destijds
hoofd race-engineer en zat aan de pitmuur toen het ongeluk
gebeurde. De Japanner vertelt nu in de High Performance -podcast
hoe hij het beruchte moment ervoer: "Het ging allemaal heel snel.
Aanvankelijk wist ik niet eens dat het Romain was. En op het moment
dat ik me dat realiseerde, dacht ik direct dat hij niet meer in
leven kon zijn." "Hij was niet alleen een coureur van het team, hij
is mijn vriend. En ik zag hem niet uit de auto komen. Dan lijkt het
alsof de tijd stilstaat. Totdat een van de engineers over de
intercom riep dat Romain uit de auto was. Ik vroeg of ze het zeker
wisten, want ik kon simpelweg niet geloven dat hem dat gelukt was.
En toen zag ik hem op de tv-schermen en dacht ik: 'wauw, hij is
eruit'." "Ik ben direct naar hem toegegaan, voordat hij met de
helikopter naar het ziekenhuis gebracht zou worden. Veel meer dan
een glimp was het niet, maar hij stak zijn duim op. Hij lag toen in
het medical centre . Daar lieten ze me op een gegeven moment
binnen. Toen zag hij me en deed hij een gebaar. 'Oké, hij leeft',
dacht ik toen bij mezelf." "Na de race hebben Kevin (Magnussen) en
ik hem opgezocht, want Kevin had hem op dat moment nog niet gezien.
Het klinkt stom, maar we stonden er hetzelfde in. Ook Kevin dacht
dat hij dood was. Hij zei dat we hem móésten opzoeken in het
ziekenhuis, zodat we hem konden zien. Toen we Romain zagen in het
ziekenhuis, was hij alweer aan het lachen. Ik weet niet meer wat ik
precies tegen hem zei, behalve mijn verbazing dat hij nog leefde.
Dat was waanzinnig." "De reden dat ik hem direct opzocht in het
medical centre was omdat ik, ondanks dat ik hem al op de
tv-schermen had gezien, niet kon bevatten dat hij nog leefde."
Onwaarschijnlijke ontsnapping Vervolgens doet Komatsu een
openbaring over de ontsnappingspoging van Grosjean. "Ik kan me de
geur nog herinneren. Absoluut verschrikkelijk, de geur van verbrand
rubber is gewoon verschrikkelijk. En als je dan naar het chassis
kijkt, kun je je gewoon niet voorstellen dat daar iemand levend uit
is gekomen. Toen het chassis terug bij het team was, kwamen we
erachter dat één van Romains linkerschoenen nog altijd klemzat
achter het pedaal." "Toen hij nog gevangen zat in de auto, heeft
hij zich geprobeerd eruit te trekken, maar toen realiseerde hij
zich dat zijn linkervoet vastzat achter het pedaal. Dus hij moest
zich weer in de cockpit laten zakken, zodat hij kracht kon zetten
om zijn voet los te krijgen. Uiteindelijk kwam zijn voet los. Toen
heeft hij zijn linkerhand in het vuur moeten steken om zichzelf uit
de auto te tillen." Komatsu zag vervolgens de onboard-beelden van
de ontsnapping van begin tot eind. Daarin werd één ding hem totaal
duidelijk: "Je kon zien dat Romain nooit heeft opgegeven. Hij moest
en zou het overleven, niet alleen voor hemzelf, maar vooral voor
zijn vrouw en kinderen." "Daarnaast was elke beslissing die hij in
die korte tijd nam de juiste. Als hij één verkeerde beslissing had
genomen, waardoor hij vijf of tien seconden langer in de cockpit
had gezeten, dan was hij dood geweest. Hij zat qua tijd die je
bestand bent tegen vuur op de absolute limiet. De enige
verwondingen die hij had, waren zijn handen, omdat hij die in het
vuur moest steken." "Maar op het moment dat hij realiseerde dat
zijn voet klemzat, als hij nog iets langer in die positie had
gezeten of de voet niet los had gekregen, dan had hij het niet
overleefd. En het zijn geen gewone schoenen die ze dragen. Het zijn
meer laarzen, en die zitten enorm strak. Hij moest zich ertoe
dwingen om zijn enkel te ontwrichten om los te komen." "Ik weet
niet hoe hij het gedaan heeft. Misschien was het zijn onderbewuste
overlevingsdrang die ervoor zorgde dat hij gewoon ging en het lef
had. Ik kan me ook nog herinneren dat ik met Marion, de vrouw van
Romain, sprak. Zij zei toen dat ze de beelden wilde zien. Ik vroeg
me af of ze dat zeker wist. Ze zei ja. Toen ze de beelden had
gezien, vertelde ze dat het haar enorm had geholpen in haar
verwerking." "Dat kan ik me ook goed voorstellen. Je ziet dat je
man het nooit opgaf, dat hij alles probeerde, tot het allerlaatste
moment, alles voor zijn vrouw en kinderen. Hoe krachtig is dat? Om
eerlijk te zijn, dat was het meest ontroerende ding dat ik ooit heb
meegemaakt!", besluit Komatsu.