Weergaloze Senna kroont zich tot held met briljante masterclass - terugblik

We gaan terug naar 11 april 1993. De Grand Prix van Europa op
Donington Park staat op het programma. Alain Prost start vanaf
poleposition, met Damon Hill, Michael Schumacher en Ayrton Senna
daarachter. Het werd een race waarin werd geïllustreerd hoe
briljant men kan presteren onder moeilijke omstandigheden. Het
leverde een spektakel voor de eeuwigheid op, met een hoofdrol voor
Senna in de McLaren. Hij startte dus als vierde en reed wat
algemeen wordt beschouwd als een van de beste openingsronden in de
geschiedenis van de autosport. In de verraderlijke, voortdurend
veranderende omstandigheden passeerde hij met een uitzonderlijke
wagenbeheersing meerdere concurrenten en nam hij al voor het einde
van de eerste ronde de leiding. Het weer zorgde de hele race voor
chaos. De coureurs en teams moesten constant gokken wat betreft hun
bandenstrategie, waarbij Alain Prost maar liefst zeven pitstops
maakte voor Williams. Zelfs Senna ontkwam niet aan de chaos: hij
stopte vijf keer — waaronder één afgebroken pitstop omdat zijn team
niet klaarstond — maar behield desondanks de controle over de race.
'Een nachtmerrie' Achter hem eindigde Hill als tweede, maar hij
beschreef de omstandigheden later in duidelijke bewoordingen. Hij
noemde het 'een nachtmerrie' en 'de slechtste omstandigheden waarin
je ooit zou willen racen', waarmee hij benadrukte hoe extreem
moeilijk het was voor de coureurs, terwijl de grip per bocht
veranderde. De beheerste race van Hill was op zichzelf al een
knappe prestatie. De Brit hield zijn Williams vroeg in zijn Formule
1-carrière op de baan, terwijl anderen fouten maakten. Hij woog
zorgvuldig af wanneer hij moest pushen en wanneer hij de auto moest
sparen. Het was een optreden dat zijn groeiende reputatie als
iemand die zijn hoofd onder druk koel kon houden nog eens
onderstreepte. Al werd deze prestatie overschaduwd door het
briljante optreden van Senna. Ondanks de voortdurende uitdagingen
bleef Senna kalm. Ronde na ronde bouwde hij zijn voorsprong uit en
maakte hij van een race vol onzekerheid een persoonlijk toonbeeld
van precisie en moed. Het was de 38e overwinning in zijn carrière —
en misschien wel zijn mooiste.