Van der Linde geconfronteerd met 'vreemde emoties' na fatale crash: "Broodnodige wake-up call"

Hoewel Kelvin van der Linde al jaren op het hoogste niveau acteert,
was dit de eerste keer dat hij van zo dichtbij met de dood werd
geconfronteerd tijdens een raceweekend. De impact daarvan is groot,
zo vertelt hij openhartig in gesprek met RacingNews365 . "Het is
lastig uit te leggen, want dit was de eerste keer in mijn carrière
dat ik een raceweekend meemaakte waarin iemand overleed in dezelfde
race waarin ik reed, terwijl het normaal gesproken in de autosport
gelukkig zeer zelden voorkomt. Het bracht vreemde emoties met zich
mee, om verschillende redenen. Het is natuurlijk enorm tragisch
voor hem, voor zijn familie en voor iedereen die erbij betrokken
was." De moderne autosport is veiliger dan ooit, maar volgens Van
der Linde schuilt daar ook een gevaar in. De angst lijkt bij veel
coureurs naar de achtergrond te zijn verdwenen. "Ik merkte dat het
bij veel coureurs van de jongere generatie - jongens van mijn
leeftijd of nog jonger - een wake-up call was. Ik denk dat die ook
broodnodig was. In de wereld waarin we nu leven, met de
veiligheidsnormen die we in veel GT-auto's hebben, vlak je het idee
van de dood min of meer uit." "In de MotoGP zie je nog dat element
van gevaar, maar velen geloven dat de autosport bijna
'onsterfelijk' is geworden; dat we onszelf niet meer kunnen bezeren
in deze auto's. Jaar na jaar nemen mensen daardoor meer risico. Je
voelt dat mensen niet meer de angst hebben die ze twintig jaar
geleden misschien wel hadden." De klap kwam dan ook hard aan toen
bleek dat de techniek niet altijd alles kan voorkomen. "Het was een
grote wake-up call voor iedereen dat het nog steeds mis kan gaan en
dat je een enorm ongeluk kunt hebben. Dat geldt voor iedereen.
Zodra een collega overlijdt op de baan, denk je: 'Oké, dit zou mij
ook kunnen overkomen'." Ondanks het drama werd er op zondag wel
geracet. Een besluit dat volgens Van der Linde weloverwogen werd
genomen, met de overleden coureur in het achterhoofd. "Hij was
iemand die zeer verbonden was met de Nürburgring en er erg
gepassioneerd over was. Ik denk dat hij er ook fan van zou zijn
geweest dat we ter ere van hem doorgingen met racen. Dat speelde
mee in onze beslissing om op zondag te rijden." Toch was het gevoel
in de cockpit verre van normaal. Elke ronde was er de pijnlijke
herinnering aan de plek des onheils. "Vanuit het perspectief van
een coureur was het heel vreemd. Elke keer dat ik die bocht
passeerde, dacht ik: 'Hier heeft gisteren iemand het leven
gelaten'. Ik had letterlijk elke ronde kippenvel toen ik erdoorheen
reed. Ik was ook wat aarzelend in die bocht, wat denk ik normaal
is. Ik vermoed dat anderen hetzelfde voelden." Wat de crash extra
aangrijpend maakte, was de locatie. Het gebeurde niet in een van de
beruchte hogesnelheidssecties, maar in een relatief langzaam deel
van de baan. Dat bracht de gedachten van Van der Linde aan het
malen. "Het was niet eens de gevaarlijkste bocht van het circuit.
Maar juist het feit dat het gebeurde in een bocht waar je het nooit
verwacht - omdat het een van de bochten met de laagste snelheid is
- zorgt ervoor dat je gedachten gaan dwalen. Je vraagt je af wat er
gebeurt als er olie ligt in een van de écht gevaarlijke bochten.
Als je instuurt bij hogesnelheidssecties zoals Flugplatz of
Schwedenkreuz , waar je met 250 kilometer per uur gaat, gaan je
gedachten onwillekeurig die kant op." Het vereiste volgens de
BMW-coureur dan ook een enorme mentale inspanning om de focus op
het rijden te houden. "Je moet jezelf echt bewust wegtrekken van
die gedachten. Het is contraproductief voor wat je nodig hebt
wanneer je snel probeert te zijn en op de limiet rijdt. Het was een
strijd met de emoties op zondag."  "Gelukkig was het geen race die
bijzonder belangrijk was qua resultaat — het is voor de meesten wel
duidelijk dat de voorbereidingsraces voor de 24-uursrace niet veel
relevantie dragen — maar het was een gevecht. Het was moeilijk,
maar we zijn erdoorheen gekomen. Zo is het nu eenmaal."