Boze Montoya verdedigt Norris: "Zou hem nooit meer te woord staan"

Lando Norris werd geïnterviewd door een journalist van The Guardian
. Het management van de regerend wereldkampioen had vooraf
aangegeven dat er geen vragen mochten worden gesteld over een
aantal onderwerpen, waaronder Max Verstappen, George Russell, zijn
relatie met beide concurrenten en de reglementen. In het artikel
dat de journalist publiceerde, wordt het incident met het
management uitvoerig beschreven. Een vraag over de reglementen
wordt onderbroken door een lid van het management, dat vervolgens
aangeeft dat de tijd erop zit, terwijl er volgens de journalist nog
tien minuten resteerden. Norris zou daarbij vooral ongemakkelijk
hebben gereageerd en gezegd: "Ik ben niet de baas." De journalist
blijft desondanks doorvragen en stelt een vraag over of Mercedes
dit seizoen te verslaan is. Norris antwoordt kort: "Ik denk van
wel, en we doen ons best om ervoor te zorgen dat wij degenen zijn
die dat doen."  Op een vraag of hij denkt dat Verstappen met
pensioen gaat, begint het management te lachen, waarna Norris zegt:
"Geen idee, Max kan doen wat hij wil." Vervolgens komt een
vertegenwoordiger van Norris dichterbij, die gekscherend over
Verstappen zegt: "Hij is een geweldige gast. Max is de beste
persoon ooit en we houden van hem." Het artikel eindigt met een
tweedelig slotcommentaar van de journalist, waarin hij zijn
ongenoegen over de situatie uit: Aan het einde schud ik Norris de
hand en bedank ik hem voor zijn tijd. Zodra hij is vertrokken, loop
ik naar de spraakzame jonge manager. Ik wijs op mijn grijze haren
als teken dat ik al lang beroemde sporters interview. Voor wat het
waard is, zeg ik dat ik denk dat hij en zijn bedrijf Norris
tekortdoen. Ik steek ook mijn hand uit en loop weg Het gevoel van
spijt dat ik heb, gaat minder over mijn eigen ingekorte interview
dan over het verontrustende feit dat een bewonderenswaardige
wereldkampioen op deze manier beschermd moet worden. Een mes in je
rug steken De sympathie die de journalist hiermee ogenschijnlijk
hoopte te oogsten, hoeft die in ieder geval niet van Juan Pablo
Montoya te verwachten. De Colombiaan, die in zijn F1-tijd het ook
niet erg had op journalisten, verdedigt in de MontoyAS podcast
Norris en zijn management.  "Heel slecht van die journalist. Als ze
tegen je zeggen: we hebben een exclusief interview met Lando, maar
je mag dit niet vragen, en jij doet het toch... Ik zou hem nooit
meer te woord staan. Maar Lando heeft het heel goed aangepakt door
te doen alsof hij zou antwoorden, terwijl hij wist dat dat niet kon
en dat ze hem zouden onderbreken." "Stel: je stelt een vraag en hij
zegt: 'Om eerlijk te zijn: ik ben niet zo'n fan van Max, zijn
karakter ligt me niet, ik vind de manier waarop hij racet niet
fijn.' Dan wordt 80 procent van het artikel daarop gebaseerd. Met
alle respect voor jou (Montoya's gesprekspartner, red.) als
journalist, maar dat zijn gewoon prutsers. Daarom is het management
ertussen gesprongen, omdat ze wisten wat eraan kwam." "Weet je wat
er gebeurt? Journalisten stellen dat soort vragen nooit met goede
bedoelingen. Er zit nooit een goede intentie achter dat soort
vragen. Ze proberen iemand te laten struikelen, iets verkeerds te
laten zeggen, zodat ze het als kop kunnen gebruiken en iemand
kunnen 'afmaken'. Zo werkt dat gewoon. En dat zeg ik je omdat ik
het zelf heb meegemaakt." "Heel weinig journalisten zijn mensen die
je echt kan vertrouwen om dingen openlijk te zeggen zonder dat het
tegen je gebruikt wordt. Bij mij beperkte het team me meer dan mijn
managementkant. En eerlijk gezegd leer je dat gewoon door schade en
schande. In je eerste jaar ben je nog vriendelijk tegen iedereen en
ga je er gewoon van uit dat iedereen betrouwbaar is. Maar daarna
begin je te zien met wie je wel en niet dingen kunt delen." "Als je
iemand iets 'off the record' vertelt, bijvoorbeeld: 'die gast was
echt een idioot', dan is er altijd wel iemand die dat alsnog
gebruikt. En er zijn ook mensen met wie je echt normale
off-the-record gesprekken kunt voeren en die je nooit zullen
verraden. Maar veel anderen, puur voor een primeur, steken je
zonder aarzelen een mes in de rug."