FIA geeft extra tekst en uitleg over nieuw motor-programma: dit is hoe ADUO werkt

De reglementswijzigingen van dit jaar zijn enorm, want niet alleen
het chassis is op de schop gegaan, ook de krachtbron heeft een
metamorfose ondergaan. En al snel bleek dat niet iedere
motorleverancier het even goed voor elkaar heeft. Waar Mercedes en
Red Bull naar elkaar wijzen wat betreft het hebben van de sterkste
verbrandingsmotor, kent Honda grote problemen met zijn krachtbron.
Om te voorkomen dat één of meerdere motorleveranciers de komende
jaren een onoverbrugbaar voordeel hebben, heeft de FIA ervoor
gekozen om het Additional Development and Upgrade Opportunities
-programma, beter bekend als ADUO, in het leven is geroepen. Dit
programma moet de leveranciers die achterblijven qua prestaties een
extra duwtje richting de rest van het veld geven. De FIA maakt
gebruik van drie meetmomenten om te bepalen welke teams voldoen aan
de eisen om gebruik te maken van ADUO. Leveranciers die minstens 2%
achterlopen op het vermogen van de beste krachtbron, krijgen hulp
van de FIA om verbeteringen te treffen. De eerste deadline is na de
komende GP in Canada. Om mensen een opfriscursus te geven over
ADUO, deelt de FIA een artikel waarin het programma wordt
uitgelegd. Financiële ademruimte Om te beginnen is het belangrijk
om te weten dat ADUO geen verkapte vorm van Balance of Performance
is. Het programma richt zich vooral op het verlichten van de
financiële druk. Niet alleen de teams hebben een budgetplafond, ook
de motorleveranciers mogen maar beperkte financiële middelen
gebruiken. Leveranciers die achterlopen op de concurrentie, krijgen
met ADUO wat meer ademruimte op dit gebied. "Het is belangrijk om
duidelijk te maken dat ADUO geen soort balance-of-performance
mechanisme is. Een team of motorfabrikant krijgt dus niet plots
meer brandstofstroom of meer of minder ballast. Het is in feite een
mechanisme voor verlichting binnen het budgetplafond, waarbij een
motorfabrikant die tijdens een beoordelingsperiode aan de
ADUO-criteria voldoet, de kans krijgt om zijn motor te ontwikkelen
dankzij een aanpassing van het budgetplafond", legt Single
Seater-directeur Nikolas Tombazis uit. "Dat mag niet worden
onderschat, maar een fabrikant moet nog steeds de beste motor
bouwen om te winnen. Het is geen wondermiddel, en het is ook niet
alsof de FIA simpelweg ‘punten’ uitdeelt aan wie achterligt. Het
biedt alleen extra ruimte om te ontwikkelen binnen het kader van
het technische reglement." De leveranciers die achterlopen kunnen
als het ware kosten van hun budgetplafond aftrekken, waardoor ze
meer geld kunnen besteden. Dit jaar ligt het budgetplafond op
ongeveer 130 miljoen dollar. Achterhoedeleveranciers mogen dankzij
ADUO dus meer geld uitgeven dan dit bedrag. Om hoeveel geld het
gaat, zie je in de tabel hieronder. Extra budgetplafond-ruimte
dankzij ADUO voor achterliggende leveranciers Upgraden van de motor
Leveranciers die in aanmerking voor ADUO komen, krijgen niet alleen
extra ruimte op het budgetplafond. Ook krijgen zij de kans om de
motor te upgraden. De motoren zijn dit jaar als het ware bevroren,
wat inhoudt dat er geen aanpassingen aan mogen worden gedaan, met
uitzondering dus van de leveranciers met een achterstand. Bij een
achterstand van 2% of minder krijgen leveranciers geen zogenaamde
'upgradetokens'. Bij een achterstand van 2% tot 4% één
upgradetoken. Bij een achterstand van meer dan 4% worden er twee
upgradetokens toegekend. Eén token staat voor upgrades aan één
specifieke groep onderdelen van de verbrandingsmotor. Maar ook
hierin zitten nuances. Zo mag een leverancier niet de gehele motor
upgraden. De FIA heeft een specifieke lijst met 'pakketten' gedeeld
die een upgrade mogen krijgen. Denk aan bijvoorbeeld de
verbrandingskamer of de uitlaat. Met één token mag je dus
bijvoorbeeld de hele uitlaat upgraden, maar meer ook niet. Een
complete herziening van de motor bijvoorbeeld, is verboden.
Daarnaast is de uitvoering van de upgrades nog altijd gebonden aan
het budgetplafond. Hoewel ADUO een verruiming van het budgetplafond
biedt, is deze verhoging beperkt. Als een fabrikant bijvoorbeeld
een budgetverruiming van 3 miljoen dollar krijgt, maar de gewenste
upgrade 5 miljoen kost, dan mag het plafond alsnog niet
overschreden worden. De fabrikant moet dus extreem efficiënt te
werk gaan en keuzes maken: alleen de upgrades die binnen de nieuwe,
verhoogde financiële ruimte passen, kunnen daadwerkelijk op de auto
worden gezet. Als laatste is het belangrijk om te melden dat
upgrades alleen voor het huidige jaar gelden. Krijgt een
leverancier na Canada een upgradetoken, maar gebruikt het deze niet
in 2026, dan gaat de kans verloren. Conclusie Kortom: ADUO is geen
Balance of Performance maar een handreiking richting leveranciers
die bij de ontwikkeling van de krachtbron op achterstand zijn
gekomen. Deze leveranciers krijgen afhankelijk van hun achterstand
extra bestedingsruimte op het budgetplafond en de kans om delen van
de verbrandingsmotor te upgraden. Zodoende moeten de grotere
achterstanden van bepaalde leveranciers, denk bijvoorbeeld aan
Honda, op de lange termijn verkleinen. Tenminste, als er efficiënt
wordt omgegaan met deze kansen. Het doel van ADUO is dan ook niet
om het speelveld volledig gelijk te trekken, maar vooral om de
grote verschillen te verkleinen, zodat de rangorde in de Formule 1
niet puur bepaald wordt door de werking van de krachtbron.