Red Bull omarmt klagende Verstappen: "Daar hoort pijn lijden bij"

Op papier kende Red Bull een uitstekend resultaat in Canada. Met
stip de beste van het jaar ook. Max Verstappen eindigde de race na
een fraai gevecht met Lewis Hamilton op de derde plaats, terwijl
Isack Hadjar, ondanks een reeks aan straffen, op de vijfde plaats
eindigde, een ronde achter winnaar Kimi Antonelli. Toch heerste er
nog enige ontevredenheid bij de coureurs, vooral over het gevoel in
de auto. Lauren Mekies kan dat enigszins begrijpen, maar wil in
gesprek met de pers na de race benadrukken dat dit soort weekenden
erbij horen, wil je de sprong naar de top weer maken. Er moeten
risico's genomen worden, en niet ieder risico pakt even goed uit. 
Daarnaast richt de Red Bull-teambaas zich ook op de weekenden van
beide heren. Daarin is Mekies vooral complimenteus: "Ik denk dat
Isack Hadjar een erg sterk weekend heeft gereden. Eerlijk is
eerlijk: ook zijn eerste drie races waren sterk. Miami was lastig
voor hem, maar dit weekend zat hij met de auto meteen in het juiste
werkvenster." "Snelheid was tijdens de race niet het probleem. Er
waren die tijdstraffen - één minuut straf is te veel. Tenminste,
alles bij elkaar opgeteld kreeg hij ongeveer een minuut straf. Maar
als je kijkt naar zijn pure snelheid en onderliggende performance,
zat hij gewoon op het juiste niveau." Ontevredenheid als stimulans
Ook Verstappen klaagde het hele weekend over de auto, maar eindigde
wel voor het eerst dit seizoen op het podium. Mekies vertelt dat
het team actief risico's neemt in de afstelling en de ontwikkeling
van de RB22. Soms doet dat even pijn, maar op de lange termijn zou
dit zijn vruchten moeten afwerpen. "Het was lastig daarbuiten, maar
om even terug te komen op de opmerkingen over kwalificatie en het
tevreden krijgen van coureurs met de auto: dat is een heel moeilijk
spelletje." "Max was zaterdag bijvoorbeeld extreem ontevreden over
de auto, terwijl hij maar drie tienden van pole verwijderd was. Hij
reed een sterke race, maar had ook het gevoel dat het veel beter
had gekund. Voor ons is dat juist een extra uitnodiging om verder
te blijven verkennen, om meer risico te nemen en de pijn te
accepteren - want bij risico nemen hoort ook pijn lijden." "Het
gaat er juist om dat we dit soort gevoel bij de coureurs krijgen:
dat ze ons blijven pushen en zeggen 'Ja, we zitten misschien vier
of vijf tienden achter de beste auto’s, maar het voelde alsof er
veel meer in zat'. Dat is voor ons alleen maar een stimulans om te
blijven doorontwikkelen, risico’s te blijven nemen en verder te
blijven zoeken."