Breekpunt in Red Bull-relatie na absolute doodzonde in Turkije - terugblik

Sebastian Vettel en Mark Webber werden in 2009 teamgenoten bij Red
Bull Racing, nadat de Duitser promoveerde vanuit zusterteam
Scuderia Toro Rosso. Webber werd altijd gezien als een bewezen
coureur die nooit een echte kans had gekregen op de wereldtitel,
terwijl Vettel na zijn eerste volledige F1-seizoen juist als een
enorm talent werd beschouwd. In het eerste jaar van hun
samenwerking bewees Vettel echter dat hij van de twee de meeste
potentie had door als enige de druk op de uiteindelijke
wereldkampioen Jenson Button op te voeren. De eerste echte kans op
de wereldtitel ontstond echter in 2010. Voor het eerst wist Red
Bull een auto te ontwikkelen die kon worden gezien als de snelste
van het hele veld, al was de concurrentie moordend, met zowel
Scuderia Ferrari als McLaren als grote uitdagers. Na de zesde ronde
in Monaco, gewonnen door Webber, was de stand in het kampioenschap
bijzonder spannend. Webber en Vettel hadden allebei 78 punten
gescoord. Ze werden op de voet gevolgd door Fernando Alonso (75) en
Button (70), terwijl Felipe Massa (61) en Lewis Hamilton (48) ook
op korte afstand stonden. Ook Robert Kubica (59) presteerde
verrassend sterk in een duidelijk mindere Renault F1 Team. Webber
en Vettel gingen dus nek-aan-nek in de titelstrijd, waardoor een
felle maar op het oog gezonde rivaliteit ontstond. De zevende race
van het seizoen, de 2010 Turkish Grand Prix, zou de onderlinge
verstandhouding echter voorgoed veranderen. Het sleutelmoment
Webber zou de race vanaf poleposition beginnen, gevolgd door
Hamilton, Vettel en Button. De McLaren- en Red Bull Racing-coureurs
voerden tijdens de openingsronden ook het veld aan, waarbij
Hamilton de druk op Webber opvoerde en Button hetzelfde deed bij
Vettel. Dat werd even later op een lager pitje gezet toen McLaren
ontdekte dat het brandstofverbruik hoger lag dan verwacht. Na de
eerste serie pitstops vond één wijziging in de rangorde plaats.
McLaren verpestte de pitstop van Hamilton, waardoor Vettel opschoof
naar P2. In die volgorde zouden de vier kemphanen elkaar vervolgens
blijven volgen. Ondertussen dreigde er ook nog regen, al zouden
uiteindelijk slechts enkele druppels vallen. Met nog twintig ronden
te gaan begon Vettel, die ogenschijnlijk meer grip in zijn banden
wist te behouden, de druk op Webber verder op te voeren. Twee
ronden later had de Duitser zo’n goede lijn door de viervoudige
apex van bocht 8, dat hij een aanval kon voorbereiden. Die zou
volgen op het rechte stuk aan het einde van de ronde. Vettel kwam
naast Webber, maar daarna ging het helemaal mis voor Red Bull:
Vettel stuurde terug richting de racelijn, maar raakte daarbij zijn
teamgenoot. De twee schoten van de baan. De botsing betekende
direct het einde van de race voor Vettel, terwijl Webber terugviel
tot achter beide McLarens en uiteindelijk als derde finishte.
Hamilton won uiteindelijk de race en mengde zich daardoor weer
bovenin de titelstrijd, terwijl Button met zijn tweede plaats
voorbij Vettel ging en verder inliep op Webber. Vettel viel terug
naar P5. De nasleep Vettel en Webber wezen elkaar na de race
allebei aan als schuldige. Zelfs nog tijdens de race, vlak na de
crash, maakte Vettel allerlei handgebaren die ongetwijfeld voor
Webber bedoeld waren. De internationale media zagen direct voer
voor discussie en een relletje leek in de maak. Teambaas Christian
Horner probeerde de boel te de-escaleren door te stellen dat beide
coureurs een aandeel hadden in het incident en elkaar meer ruimte
hadden moeten geven. Horner onthulde later dat Webber vlak vóór het
incident zijn motor in een lagere stand had gezet om brandstof te
sparen, waardoor Vettel sneller naderde. Daarmee toonde Horner
indirect begrip voor de aanval van Vettel. Helmut Marko was veel
directer en minder objectief in zijn oordeel. Hij gaf Webber
openlijk de schuld van het voorval, omdat de Australiër wist dat
hij langzamer was dan Vettel, maar hem niet simpelweg voorbij liet.
De reactie van Marko zorgde voor nog meer voer voor de pers, die
daar dankbaar gebruik van maakte. Uiteindelijk zorgde dat ervoor
dat Marko zijn woorden enigszins nuanceerde en alsnog het standpunt
van Horner onderschreef. De internationale pers was het daarnaast
grotendeels eens: de crash was de schuld van Vettel. Webber hield
zijn lijn vast, terwijl Vettel naar binnen stuurde, vermoedelijk in
de veronderstelling dat er voldoende ruimte was en de inhaalactie
al afgerond was. De woorden van Marko bevestigden bovendien het
beeld dat er binnen Red Bull Racing sprake was van een
pro-Vettelbeleid. Red Bull ontkende dat, maar gaf Vettel later wel
de voordelen die normaal gesproken bij een eerste rijder horen. Op
2010 British Grand Prix bijvoorbeeld, toen Vettel de nieuwe
specificatie voorvleugel van Webber kreeg nadat zijn eigen
exemplaar beschadigd was geraakt. Webber won uiteindelijk de race
en sprak daarna via de boordradio de inmiddels iconische woorden
uit: “Not bad for a number two driver.” Vettel zou tussen 2010 en
2013 vervolgens vier wereldtitels behalen als coureur van de
Oostenrijkse renstal. De crash in Turkije wordt echter nog altijd
gezien als hét sleutelmoment in de verzuurde relatie tussen beide
Red Bull-coureurs, die uiteindelijk tijdens de 2013 Malaysian Grand
Prix met de beruchte Multi-21-controverse zijn dieptepunt bereikte.
Webber verliet Red Bull na 2013 en beëindigde zijn Formule
1-loopbaan, terwijl Vettel in 2015 vertrok naar Scuderia Ferrari.