Senna kroont zich tot onbetwiste koning van Monaco na defensieve masterclass - terugblik

Het F1-seizoen 1992 stond volledig in het teken van één ding: de
totale dominantie van Nigel Mansell. De Brit en zijn Williams FW14B
waren een klasse apart dankzij de actieve ophanging in de auto, een
technische innovatie die eigenhandig de Formule 1 op zijn kop
zette. Zuid-Afrika, Mexico, Brazilië, Spanje, San Marino: vijf
races, vijf overwinningen. Niemand had een antwoord op de
combinatie Mansell-Williams. De eerste wereldtitel voor de
inmiddels 38-jarige coureur leek slechts een kwestie van tijd. De
Brit leidde de WK-stand met vijftig punten, gevolgd door teamgenoot
Riccardo Patrese met 24 punten, Michael Schumacher met 17 punten en
het McLaren-duo Ayrton Senna en Gerhard Berger met acht punten. Op
31 mei 1992 reisde het Formule 1-circus naar Monaco voor de zesde
ronde van het kampioenschap. Ook in de straten van Monaco was
Mansell de grote favoriet. In de kwalificatie bevestigde hij zijn
ongenaakbare status. Met een tijd van 1:19.495 pakte Mansell
poleposition, waarmee hij ruim een seconde sneller was dan Ayrton
Senna in de McLaren, die zich als derde kwalificeerde. De
verrassende wending Alles wees op een routineoverwinning. Mansell
leidde de race comfortabel, trok weg van Senna, die bij de start
Patrese te grazen had genomen, en controleerde het tempo op een
droge, bewolkte middag. De zesde overwinning op rij leek een
formaliteit. Met nog tien ronden te gaan had Mansell een voorsprong
van ongeveer een halve minuut op Senna. Maar in ronde 70, acht
ronden voor het einde, voelde Mansell een vreemde trilling aan de
achterkant van zijn auto. Overtuigd dat hij een lekke band had,
dook hij de pitstraat in vanuit een comfortabele leidende positie.
Bandenfabrikant Goodyear verklaarde later dat er géén lekke band
was; vermoedelijk was een losgeraakte wielmoer de oorzaak van de
vibratie. Mansell keerde terug op de baan met verse banden, maar
lag nu ruim vijf seconden achter Senna, met nog slechts zeven
ronden te gaan. Wat volgde ging de geschiedenisboeken van de
Formule 1 in. Op zijn verse banden was Mansell véél sneller dan
Senna. Hij verpulverde het ronderecord en bracht het gat in twee
ronden terug van 5,2 naar 1,9 seconde. In de laatste ronden plakte
de Williams aan de achtervleugel van Senna's McLaren. Bij elke
remzone zocht Mansell een opening: Sainte Dévote, Mirabeau, Loews
Hairpin, Portier, de Nouvelle Chicane. Maar Senna, de onbetwiste
koning van Monaco, gaf geen centimeter prijs. De Braziliaan
parkeerde zijn auto op elke apex en gebruikte elke millimeter
asfalt om Mansell te blokkeren. De koning van Monaco Ondanks een
duidelijk snellere auto vond Mansell geen opening die groot genoeg
was voor een beslissende inhaalactie. Na 78 ronden passeerde Senna
als eerste de finish, met Mansell slechts 0,215 seconde achter hem.
Het was Senna's vijfde zege in Monaco en zijn vierde op rij. De
fysieke tol van die laatste ronden was enorm. Mansell was na de
finish zo uitgeput dat marshals hem de trap op moesten helpen naar
de podiumceremonie. De 38-jarige Brit, leider in het WK en het hele
seizoen compleet dominant, was op. Senna had hem volledig
leeggereden. Mansell zou het seizoen alsnog overtuigend op zijn
naam schrijven. Maar die middag in Monaco liet Senna wederom zien
dat er in de straten van Monaco maar één koning regeert, en dat was
hij. Uitslag GP Monaco 1992