Polesitter heeft 25 WK-punten voor het oprapen in Monaco

De F1-coureurs hebben een weekje rust gehad, maar zullen komend
weekend weer in actie komen voor de zesde Grand Prix van het
seizoen. De straten van Monaco zullen voor de 72e keer onderdeel
uitmaken van de Formule 1-kalender, al is het de 83e keer dat de
Grand Prix van Monaco verreden wordt. De Grand Prix was een idee
van de rijke tabaksdirecteur Antony Noghès. In 1911 was de Monegask
al medeoprichter van de Rally van Monte Carlo. In 1929 kwam daar de
Grand Prix van Monaco bij. Ook was hij de eerste persoon die de
zwart-witgeblokte vlag introduceerde als finishvlag. De laatste
bocht van het circuit is ook naar hem vernoemd (Virage Antony
Noghès). De eerste Grand Prix - in 1929 - werd gewonnen door de
Brit William Grover-Williams, die in iets meer dan 3 uur en 56
minuten de 100 ronden aflegde. Hij werd op het podium vergezeld
door de Roemeen Georges Bouriano en de Duitser Rudolf Caracciola.
Grover-Williams zou tijdens de Tweede Wereldoorlog actief zijn voor
het Britse leger, maar werd gevangengenomen door de Gestapo en
geëxecuteerd in het concentratiekamp Sachsenhausen. Terug naar deze
editie van de Grand Prix. Er zijn een aantal opvallendheden in de
reglementen. Zo zullen de voor- en achtervleugels het volledige
weekend gesloten blijven. De FIA heeft er namelijk voor gekozen om
geen enkele straight-modezone toe te kennen aan het circuit.
Daarnaast wordt het elektrisch vermogen van de krachtbron enigszins
begrensd. Dit neemt geleidelijk af wanneer coureurs harder dan 200
km/u rijden. Dit alles om de veiligheid van de coureurs te
garanderen. Een begrip dat we komend weekend normaal gesproken niet
zullen horen, is superclipping. Monaco is vanwege zijn lay-out een
energierijk circuit. Er zijn genoeg harde remzones om eenvoudig de
batterij op te laden, terwijl er relatief weinig punten zijn waarop
die energie wordt gebruikt. Een positieve bijkomstigheid is dat de
coureurs op zaterdag volledig kunnen pushen tijdens de
kwalificatie, die vaak wordt gezien als het hoogtepunt van het
weekend of zelfs van het hele seizoen.  Wil je meer informatie over
de GP van Monaco vinden? Klik dan op het blok hieronder. De tekst
gaat daaronder verder. Circuit de Monaco De Grand Prix van Monaco
maakt sinds de introductie van de Formule 1 in 1950 steevast deel
uit van de F1-kalender, met uitzonderingen van 1951 tot en met 1954
en in 2020. Het circuit telt 19 bochten (7 links en 12 rechts). Al
deze bochten hebben namen die inmiddels in het geheugen van menig
F1-fan gegrift staan, zoals Saint Devote, Rascasse, Grand hotel
Hairpin (Loews in de volksmond), Casino, Tabac en nog veel meer.
Het Circuit de Monaco is in totaal 3.337 meter lang. De race wordt
verreden over 78 ronden. Met een snelle rekensom kom je er dan
achter dat de GP van Monaco als enige op de kalender niet in de
buurt komt van de standaard 305 à 310 kilometer. De totale afstand
van de Grand Prix bedraagt 260,286 kilometer. Tegelijkertijd is het
ook de langzaamste GP van het jaar. Max Verstappen werkte in 2021
de snelste GP van Monaco ooit af. In een race zonder safety cars
kwam hij na 1 uur, 38 minuten en 56 seconden over de finish, goed
voor een recordsnelheid van gemiddeld 157,833 km/u. Ter
vergelijking: de Nederlander werkte tijdens de GP van Italië in
2025 de snelste Grand Prix aller tijden af. Dat deed hij toen in 1
uur, 13 minuten en 24 seconden, goed voor een gemiddelde snelheid
van 250,706 km/u. Daarnaast valt - niet geheel verrassend - op dat
poleposition in Monaco essentieel is om je winstkansen te
vergroten. Van de laatste twintig edities werden er veertien
gewonnen vanaf poleposition. Slechts één keer in de historie van de
GP begon de winnende coureur buiten de top 10 (Olivier Panis,
1996). De afgelopen drie edities eindigden de nummers één, twee en
drie ook op P1, P2 en P3. Startpositie winnaars GP Monaco De grote
winnaars Max Verstappen wist de Grand Prix in 2021 en 2023 te
winnen en is daarmee de op één na succesvolste coureur op de
huidige grid in Monaco. Alleen Lewis Hamilton (3x) wist de race
vaker te winnen. Naast Verstappen wist ook Fernando Alonso de race
twee keer op zijn naam te schrijven. Toch staan twee andere
coureurs bekend als de koningen van Monaco. Graham Hill was de
oorspronkelijke 'Mr. Monaco', dankzij zijn vijf overwinningen op
het circuit (1963, 1964, 1965, 1968 en 1969). Ongeveer twintig jaar
later kreeg Ayrton Senna een vergelijkbare titel. De Braziliaan
wist de Grand Prix zes keer te winnen (1987, 1989, 1990, 1991, 1992
en 1993). Ook Michael Schumacher wist de race vijf keer op zijn
naam te zetten, al heeft hij nooit eenzelfde eretitel gekregen.
Vorig jaar ging de eer naar Lando Norris. De Brit begon de race
vanaf poleposition, ging na bocht 1 aan de leiding en wist die
relatief onbedreigd vast te houden, ondanks de verplichte
tweestopper die speciaal voor die race werd geïntroduceerd. Het
experiment was overigens geen succes en keert dit jaar niet terug.
Norris werd op het podium geflankeerd door Charles Leclerc en Oscar
Piastri, terwijl Max Verstappen het met P4 moest doen. Beide
Mercedessen kenden een rampweekend en werden elfde (Russell) en
achttiende (Antonelli). Bekijk de resultaten van de laatste vijf
Grands Prix van Monaco hieronder! Resultaten laatste vijf GPs van
Monaco Memorabele momenten De GP van Monaco heeft een aantal
legendarische momenten opgeleverd. Het zijn er bijna te veel om op
te noemen. Om de preview af te sluiten, kijken we naar vijf van
deze momenten. 1982: De race die niemand wilde winnen De Grand Prix
van 1982 leek een prooi te worden voor Alain Prost. De Fransman
domineerde de race, maar crashte drie ronden voor het einde bij het
uitkomen van de Nouvelle Chicane. Wie er dan wel won? Riccardo
Patrese, maar niet voordat hij zelf spinde en de ene na de andere
coureur om de meest uiteenlopende redenen vanuit leidende positie
uitviel. 1992: Senna stopt dominante Mansell af in 'zijn' Monaco
Nigel Mansell leek zijn dominante Williams naar de hoogste trede
van het ereschavot te loodsen. Een losse wielmoer wierp hem zeven
ronden voor het einde echter terug achter Ayrton Senna. Wat volgde
was een masterclass verdedigen van de koning van de straten van
Monaco. De Braziliaan hield Mansell van zich af, terwijl de Brit in
vrije lucht en op verse banden ruim twee seconden per ronde sneller
was. Het was de eerste race van dat seizoen die niet door Mansell
werd gewonnen. 1996: Olivier Panis wint na ongekende afvalrace
Niemand had op 19 mei 1996 kunnen verwachten dat Olivier Panis twee
uur later als eerste coureur de finishvlag zou zien. De Fransman
startte in zijn Ligier vanaf de veertiende plaats op een nat
circuit, maar wist zich dankzij een perfecte strategie en een
aantal gedurfde inhaalacties naar voren te werken. Daarbij werd hij
geholpen door het feit dat slechts drie coureurs de race zouden
finishen, het laagste aantal in de F1-geschiedenis. Voor Panis was
het zijn eerste en enige overwinning. Voor Ligier was het de
laatste, voordat het team in 1997 werd overgenomen door Alain
Prost. 2018: Daniel Ricciardo wint eindelijk op Monaco, ondanks
motorproblemen De overwinning van Daniel Ricciardo in 2018 ging de
boeken in als een absolute heldendaad. De Australiër ging fier aan
de leiding, maar kreeg te maken met een serieus motorprobleem,
waardoor hij veel snelheid verloor op de rechte stukken. Desondanks
wist hij Sebastian Vettel achter zich te houden op weg naar zijn
eerste zege in Monaco. Die overwinning smaakte extra zoet na zijn
'verloren' zege in 2016. 2024: Charles Leclerc laat vloek van
thuisrace achter zich Charles Leclerc was altijd snel in Monaco,
maar leek vervloekt te zijn. In 2021 pakte hij poleposition, maar
zorgde zijn crash in Q3 ervoor dat de auto dusdanig beschadigd was
dat hij niet kon deelnemen aan de race. Een jaar later verloor hij
de zege na strategisch geblunder van Ferrari. In 2024 viel
eindelijk alles op zijn plek. Poleposition was binnen, de auto
bleef heel en de strategie wierp hem niet terug. Zo ging de
Monegask eindelijk op weg naar een uiterst emotionele zege.